Dom Miłosierdzia

Co to jest Dom Miłosierdzia?

Jesteśmy częścią ogólnopolskiej sieci Domów Miłosierdzia koordynowanej przez Ośrodek Odnowy w Duchu Świętym w Łodzi.
W kameralnym gronie ( 2 – 3 osoby ), prowadzimy indywidualne modlitwy uwolnienia wg modelu 5 kluczy .
Jezus Chrystus uwalnia, uzdrawia i przywraca wiarę w Boga i Jego miłość.
Dziś również spieszy z pomocą aby uratować każdego człowieka, który tego potrzebuje.
Osoby które służą modlitwą uwolnienia pochodzą z różnych wspólnot katolickich: ( Parakletos, Woda Życia, Domowy Kościół Ruchu Światło-Życie, Nazaret). Łączy nas wspólne doświadczenie:
Jezus odmienił nasze życie i uwolnił nas .
Dziś możemy być narzędziami w ręku Boga i modlić się za innych.

Co to jest Modlitwa Uwolnienia wg modelu 5 kluczy?

Modlitwa Uwolnienia jest bardzo prosta i przejrzysta. Skierowana jest do osób, które zauważają że problemy życia codziennego ich przerastają, czują niepokój, zniechęcenie, ograniczenie, czują się zniewolone myślami lub nawracającym grzechem.

Została opisana przez amerykańskiego misjonarza Neala Lozano w książce pt. Modlitwa Uwolnienia cz I.
Przebieg modlitwy można porównać z obrazem w którym mając do dyspozycji 5 kluczy otwierane są kolejne zamki, drzwi prowadzących do wolności.

Pięć kluczy to pięć etapów jednej modlitwy: 1. Żal za grzechy i wyznanie wiary; 2. Przebaczenie; 3. Wyrzeczenie się dzieł szatana; 4. Stanięcie w autorytecie Jezusa Chrystusa; 5. Przyjęcie błogosławieństwa Boga nad swoją tożsamością i przeznaczeniem.

Modlitwę poprzedza rozmowa w przyjaznej i dyskretnej atmosferze.

„Te pięć kluczy otworzy przed Tobą drzwi do pełni życia obiecanej przez Chrystusa i zamknie drzwi, przez które złe duchy zyskały dostęp do Twojego życia.”
Neal Lozano

Jak przygotować się do modlitwy?

Zachęcamy do przeczytania książki „Modlitwa Uwolnienia” Neala Lozano. W czasie lektury zalecane jest spisywanie najważniejszych rzeczy z historii swojego życia dotyczące przebaczenia i wyrzeczenia się, które Ci się przypomną. Te notatki będą pomocą podczas modlitwy, a zatem dobrze jest zabrać je ze sobą .

Jeżeli chciałbyś doświadczyć działania Boga poprzez modlitwę 5 kluczy zapraszamy: skontaktuj się z nami:

Mail: dommilosierdzia @ pasjonisci.org.pl
Tel. 789 369 798 (po godz. 19:00 lub wiadomość SMS)

Kontakty do pozostałych Domów Miłosierdzia znajdziesz tu: www.dom.odnowa.jezuici.pl

Służba liturgiczna

Ministranci

Ministrant zajmuje uprzywilejowane miejsce podczas nabożeństw liturgicznych, służy do Mszy św., występuje publicznie we wspólnocie. Doświadcza z bliska, że Jezus Chrystus jest obecny i działa w każdym akcie liturgicznym.
Chłopcy, którzy chcą zasilić szeregi ministrantów naszej parafii, uczęszczają przez kilka miesięcy (od 4 do 7) na sobotnie zbiórki, ucząc się posługi kapłanowi przy ołtarzu. Pod koniec okresu formacji następuje obrzęd przyjęcia do ministrantów, w czasie którego otrzymują oni komże – strój liturgiczny.

Jakie warunki musi spełniać kandydat na ministranta?

  • Być przynajmniej w II klasie szkoły podstawowej
  • Pragnąć pogłębiać swoją przyjaźń z Bogiem
  • Być systematycznym w uczęszczaniu na Mszę św.
  • Poznawać liturgię Kościoła i żyć nią

Opiekunem ministrantów jest o. Łukasz.

Lektorzy

Starsi ministranci (od III gimnazjum) mogą uczęszczać na kurs lektorski, na którym lepiej poznają liturgię i Pismo Święte. Po ukończeniu kursu i zdaniu egzaminów przez biskupa zostają promowani na lektorów i otrzymują albę. Mogą wówczas czytać słowo Boże w czasie Mszy św.

Zbiórki

Zbiórki ministrantów odbywają się zazwyczaj w trzecią sobotę miesiąca. Spotkania dla ministrantów młodszych (szkoła podstawowa) są o godzinie 11.00 (trwają 45 min.), a dla starszych o 19.00 (trwają 60 min.).

Uczestnictwo w zbiórkach jest obowiązkowe dla wszystkich ministrantów i lektorów!

Ceremoniarze spotykają się z odpowiedzialnym za liturgię w ramach odpraw liturgicznych.

Podstawowe zasady Służby liturgicznej

  1. Pełniący posługę przychodzą do kościoła przynajmniej
    10 minut przed rozpoczęciem liturgii, aby mieć czas na odpowiednie przygotowanie się do posługi.
  2. Po modlitwie przed Mszą nie prowadzimy zbędnych rozmów, ani nie dzielimy się obowiązkami.
  3. Przychodząc do kościoła udajemy się najpierw przed tabernakulum oddać pokłon Chrystusowi, dlatego wchodzimy tylko głównym wejściem.
  4. Udział służby liturgicznej we Mszy św. ma prowadzić do pełniejszego spotkania z Jezusem, co wymaga zaangażowana i skupienia na treści, a nie na zewnętrznych gestach.
  5. Swoją postawą i zachowaniem ministranci dają wiernym przykład właściwego i pełnego uczestnictwa w Eucharystii.
  6. We Mszy i nabożeństwach uczestniczymy w prezbiterium a nie w zakrystii.
  7. Ministranci są posłuszni poleceniom starszych i chętnie wypełniają powierzone im zadania.
  8. Starsi ministranci dbają o sprawiedliwy podział funkcji.
  9. Ministranci starsi przygotowują czytania tylko kiedy nie ma promowanych lektorów.
  10. Ministranci dbają o własną formację duchową poprzez częste przystępowanie do sakramentów (zwłaszcza spowiedzi i Komunii), gorliwy udział w katechezie, zbiórkach i spotkaniach oraz odpowiednią lekturę.

Agenda Służby liturgicznej

24 wrzesień (niedziela) – Odpust parafialny

  • 12.30 – Uroczysta Msza św.

19 październik (czwartek) – Uroczystość św. Pawła od Krzyża

  • 18.00 – Uroczysta Msza św.

21 październik (sobota) – Zbiórka ministrancka

  • 11.00 – Ministranci młodsi i kandydaci
  • 19.00 – Lektorzy i ministranci starsi

18 listopad (sobota) – Zbiórka ministrancka

  • 11.00 – Ministranci młodsi i kandydaci (po zbiórce przygotowanie do obłóczyn dla kandydatów)
  • 19.00 – Lektorzy i ministranci starsi

26 listopad (niedziela) – Jezusa Chrystusa Króla (święto ministrantów)

  • 11.00 – Obłóczyny kandydatów na ministrantów.

16 grudzień (sobota) – Adwentowy dzień skupienia ministrantów

  • 14.15 – konferencja ministranci młodsi
  • 15.00 – Msza św. i adoracja (wszyscy)
  • 16.15 – konferencja ministranci starsi

25 grudzień (poniedziałek) – Boże narodzenie

1 styczeń (poniedziałek) – Świętej Bożej Rodzicielki Maryi

6 styczeń (sobota) – Objawienie Pańskie

14 luty (środa) – Popielec

Domowy Kościół

Domowy Kościół

gałąź rodzinna Ruchu Światło- Życie

Przymierze małżeńskie, przez które mężczyzna i kobieta tworzą ze sobą wspólnotę całego życia, skierowaną ze swej natury na dobro małżonków oraz do zrodzenia i wychowania potomstwa, zostało między ochrzczonymi podniesione przez Chrystusa Pana do godności sakramentu.

Ks. Franciszek Blachnicki, założyciel Domowego Kościoła, gałęzi rodzinnej Ruchu Światło-Życie mówiąc o sakramencie małżeństwa zwracał uwagę, ze znakiem widzialnym są tutaj relacje osobowe między dwojgiem, którzy zawierają przymierze małżeńskie. Jednak relacje między mężczyzną i kobietą nie są wolne od zła, które dotyka człowieka tak z zewnątrz, jak i z jego wnętrza. Ten nieporządek wynikający z grzechu wypaczył wzajemną komunię mężczyzny i kobiety, jaka była od początku darem Stwórcy.

W sakramencie małżeństwa to Bóg czyni siebie gwarantem i zobowiązuje się dokonać tego, co znaki sakramentalne wyrażają i co jest w nich celebrowane, mianowicie ukształtowania jedności z dwojga różnych.

Domowy Kościół Ruchu Światło-Życie pomaga małżonkom sakramentalnym czerpać z łaski i mocy sakramentu małżeństwa, uczy jak żyć tym sakramentem i celebrować go przez całe życie. Łączy on w sobie charyzmaty Ruchu Światło-Życie i międzynarodowego ruchu małżeństw katolickich Equipes Notre-Dame, od którego przejął ideał duchowości małżeńskiej, czyli dążenia ku Bogu w jedności ze współmałżonkiem.

Duchowość małżeńska proponowana w ramach Domowego Kościoła jest realizowana poprzez przyjęcie elementów formacyjnych nazywanych zobowiązaniami – darami. Są to codzienna modlitwa osobista połączona z lekturą Pisma Świętego, regularne spotkanie ze słowem Bożym, codzienna modlitwa małżeńska jako wspólne stawanie przed Panem, codzienna modlitwa rodziny, jako wspólnoty zanurzonej w Bogu, comiesięczny dialog małżeński i wynikająca z niego reguła życia (systematyczna praca nad sobą), uczestnictwo w comiesięcznych spotkaniach formacyjnych kręgu (grupa 4-7 małżeństw), uczestnictwo przynajmniej raz w roku w rekolekcjach formacyjnych. Nie są one celem samym w sobie, ale środkiem do celu. Ich realizowanie odbywa się w małżeństwie poprzez codzienny wspólny wysiłek małżonków, podejmujących i realizujących poszczególne zobowiązania oraz poprzez wzajemną pomoc małżeństw w kręgu w dążeniu do Chrystusa (idea małej grupy jako środowiska koniecznego do wzrostu wiary).

Małżeństwa należące do Domowego Kościoła wezwane są do posługi na rzecz własnej rodziny, posługi rozumianej jako budowanie wspólnoty wiary, nadziei i miłości. Wspólnoty, w której świadomość, że wszyscy jej członkowie są dziećmi Jedynego Boga i stąd posiadają swą niepowtarzalność oraz godność, bez względu na wiek i stopień rozwoju. Taka świadomość uzdalnia do wielkodusznej postawy służby na rzecz rodziny i poszczególnych jej członków, a także przyjmowania daru służby od innych. Wtedy wspólnota rodzinna staje się wielką szansą dla wszechstronnego rozwoju człowieka – jego wzrastania w Bogu, poznawania prawdy o sobie samym, uczenia się miłości.

Wymienione wcześniej elementy formacyjne – zobowiązania uczą małżonków spełniania w swojej rodzinie funkcji kapłańskiej, nauczycielskiej i królewskiej, o których mówią dokumenty Kościoła . Należy tutaj zaznaczyć, że im wcześniej (chodzi o staż małżeński i wiek dzieci) małżonkowie wejdą na drogę formacji Domowego Kościoła, tym łatwiej im spełniać posługę na rzecz swojej rodziny. Małe dzieci wychowywane w klimacie świadomej wspólnoty chrześcijańskiej w sposób naturalny wzrastają we wierze, ucząc się Boga przez wspólną modlitwę rodzinną, potem lekturę Słowa Bożego, swoiste kręgi biblijne w rodzinie, modlitwę Liturgią Godzin. Możliwość zadawania pytań związanych z wiarą, na równi z pytaniami z innych dziedzin życia, poczucie akceptacji i miłości, świadomość miłości Pana Boga – są ogromnym zapleczem siły i równowagi dla dziecka, gdy zaczyna wchodzić w czas dorastania i odkrywania własnej drogi życia. Małżonkowie zaś mają większą szansę na budowanie miłości zdrowej, wolnej od głębokich zranień, wspierającej współmałżonka w jego dojrzewaniu na płaszczyźnie ludzkiej i duchowej. Będą „odwoływali się do mocy sakramentu, która pozwala każdemu z nich wejść w trudności spowodowane bliskością drugiego.”

W naszej parafii działają 3 Kręgi Domowego Kościoła i tworzy się kolejny Krąg. Więcej informacji można znaleźć na stronie http://www.wpraga.oaza.pl/dk jak również u o. Grzegorza pod adresem: gabrielcp@interia.pl

Ciemne Typy

Towarzystwo Ciemnych Typów

Towarzystwo Ciemnych Typów (Societa dei Tipi Loschi) założyli w maju 1924 r. na równinie Pian Della Mussa (1850 m n.p.m.) we Włoszech Pier Giorgio Frassati i Marco Beltramo. Przy końcu swoich studiów, u progu dorosłego i samodzielnego życia, złączyli wówczas w grupie, opartej na trwałym fundamencie, swoich najbliższych przyjaciół. Jak wspominała później Luciana Frassati, siostra Pier Giorgia, „pod wątłą strukturą Towarzystwa i jego żartobliwym statutem kryły się wyższe cele… było to prawdziwe stowarzyszenie modlitwy”. Pierwsze włoskie Ciemne Typy jeździły razem w góry, świadczyły pomoc biednym, wspierały się nawzajem w przeżywaniu codzienności. „Mało nas, ale dobrych jak makaron” – brzmiała ich grupowa dewiza…

Jesteśmy ludźmi w różnym wieku, z różnych środowisk i z różnymi zainteresowaniami. Chodziliśmy razem po górach, spotykaliśmy się w parafii lub na katechezie. Teraz chcemy pamiętać o sobie w regularnej modlitwie. My… to znaczy jedni z siedmiuset osób: z Katowic, Rybnika, Pszczyny, Piekar Śląskich, Świętochłowic, Warszawy, Lublina, a nawet… Wiednia i Sztokholmu, które włączyły się w inicjatywę na przestrzeni minionych dwóch lat.

Są wśród Ciemnych Typów dzisiaj uczniowie, studenci, dzieci, młodzież, dorośli, księża i siostry zakonne, a także szereg innych osób, w których chęć codziennej wzajemnej modlitwy zrodziła fascynacja osobą Pier Giorgia Frassatiego.

Urodził się w Turynie w 1901 r. Syn malarki i polityka, właściciela liberalnego dziennika La Stampa. Student inżynierii górniczej. Członek licznych stowarzyszeń religijnych i organizacji społecznych. Człowiek ascezy i modlitwy, który wiarę łączył w jedno z czynną miłością. Pomagał cierpiącym, zepchniętym na margines i opuszczonym. Dobrze pływał, jeździł na rowerze i konno, kochał góry. Nad fascynację pięknem i sztuką, zamiłowanie do sportu i zainteresowanie problemami społecznymi, stawiał zawsze stałe zjednoczenie z Chrystusem. Od 1922 r. tercjarz dominikański. Zmarł na skutek infekcji chorobą Heinego-Medina, na krótko przed ukończeniem studiów, w 1925 r. Beatyfikowany przez Papieża Jana Pawła II 20 V 1990 r. jako wzór dla współczesnej młodzieży świata. Papież, jeszcze jako kardynał, nazwał go „Człowiekiem Ośmiu błogosławieństw”.

Jak Pier Giorgio, stawiamy sobie jeden i niezmienny cel: regularną wzajemną modlitwę. Codziennie każdy z nas odmawia Pod Twoją obronę za wszystkich pozostałych Ciemnych Typów. Chcemy wspierać się nawzajem i wypraszać dla siebie odwagę do dawania świadectwa żywej i radosnej wiary w środowiskach, w których żyjemy i pracujemy. Nie szukamy specjalnie okazji do działania. Odpowiadamy na zaproszenia chcących „żyć, a nie wegetować”. Dzielimy się naszą fascynacją chrześcijaństwem.

Towarzystwo Ciemnych Typów, jako grupę o charakterze modlitewnym, tworzą modlący się za siebie przyjaciele. W trosce o własną przyszłość i dla dzielenia radości z przeżywania wiary. By zostać przyjętym do ich grona, należy złożyć pisemną deklarację i zobowiązać się do codziennego odmawiania Pod Twoją obronę w intencji wszystkich członków Towarzystwa. Pocztą elektroniczną rozsyłane są informacje o wszelkich planowanych inicjatywach. Więcej informacji pod adresem mailowym o. Grzegorza: gabrielcp@interia.pl

o. Sebastian Walak

Urodziłem się 24 maja 1970 w Łodzi. W 1989 roku wstąpiłem do Zgromadzenia  Męki Jezusa Chrystusa (Congregatio Passionis Iesu Christi). Dnia 15 września 1992 złożyłem śluby zakonne, a 15 grudnia 1995 przyjąłem święcenia kapłańskie.
Proszę o modlitwę, abym dobrze rozpoznawał i wiernie wypełniał wolę Bożą.
Sebastian Walak od Matki Bożej Bolesnej CP